[SF]New love
posted on 04 Dec 2009 23:34 by killydong in SF
“ทงเฮ ตื่นได้แล้ว คิบอมมารับแล้วหน่ะ”
เสียงสดใสของพี่ชาย ตะโกนเรียกน้องชายสุดที่รักให้ตื่นขึ้น
เสียงสดใสของพี่ชาย ตะโกนเรียกน้องชายสุดที่รักให้ตื่นขึ้น
เพราะ คิบอม เพื่อนข้างบ้านมารับแล้ว
“เสร็จแล้วคร๊าบ”
ร่างบอบบาง กับหน้าตาน่ารักของเจ้าคนตื่นสาย
“เสร็จแล้วคร๊าบ”
ร่างบอบบาง กับหน้าตาน่ารักของเจ้าคนตื่นสาย
เอ่ยออกมาก่อนตัว เพื่อป้องกันการด่าตามมาของพี่ชายที่ช้า
พร้อมกับยิ้มร่ากอดพี่ชายสุดรักก่อนเดินทางไปเรียน
“นี่ไม่ต้องมาออเซาะเลย หวานใจใครมารับแต่เช้า ทำไมไม่รีบไปห๊ะ
เดี๋ยวเขาก็รอนาน สักวันเขาจะไม่รอเอานะ”
พี่ชายยิ้มเมื่อทงเฮกอด แต่ไม่วายกระซิบแซวน้องให้พอหน้าแดงก่อนไปเรียน
“อ่ะ พี่ซองมินอ่า พูดอะไร ผมกับคิบอมไม่ใช่แฟนกันนะ”
ทงเฮยังไม่วายแก้ตัวกับพี่ชาย แต่หน้าที่ขึ้นสีเรื่อก็ทำเอาพี่ชายส่งสายตารู้ทันมาให้ไม่ได้
“อ้อ เหรอคิดว่าเป็นแฟนกันซะอีกแต่ว่าถ้าไม่ใช่น้องชั้นจะอายทำไมกันนะ”
เพียงแค่นั้นทงเฮก็ทำหน้าพองลมใส่พี่ชายที่ล้อเขา
“นี่ไม่ต้องมาออเซาะเลย หวานใจใครมารับแต่เช้า ทำไมไม่รีบไปห๊ะ
เดี๋ยวเขาก็รอนาน สักวันเขาจะไม่รอเอานะ”
พี่ชายยิ้มเมื่อทงเฮกอด แต่ไม่วายกระซิบแซวน้องให้พอหน้าแดงก่อนไปเรียน
“อ่ะ พี่ซองมินอ่า พูดอะไร ผมกับคิบอมไม่ใช่แฟนกันนะ”
ทงเฮยังไม่วายแก้ตัวกับพี่ชาย แต่หน้าที่ขึ้นสีเรื่อก็ทำเอาพี่ชายส่งสายตารู้ทันมาให้ไม่ได้
“อ้อ เหรอคิดว่าเป็นแฟนกันซะอีกแต่ว่าถ้าไม่ใช่น้องชั้นจะอายทำไมกันนะ”
เพียงแค่นั้นทงเฮก็ทำหน้าพองลมใส่พี่ชายที่ล้อเขา
แล้วรีบเดินออกจากร้านเค้กของพี่ชาย
ที่เป็นทั้งบ้านของเขาด้วย
“รอนานไหมคิบอม”
ยิ้มร่าให้เพื่อนชายที่รออยู่หน้าร้าน พร้อมกับคำถามที่ถามทุกวันว่า
“รอนานไหมคิบอม”
ยิ้มร่าให้เพื่อนชายที่รออยู่หน้าร้าน พร้อมกับคำถามที่ถามทุกวันว่า
รอนานไหม
เพราะทุกวันคิบอมจะต้องมารอรับทงเฮไปเรียนด้วยกัน
จนทำให้คนทั้งคณะต่างคิดว่าคิบอมกับทงเฮหน่ะกำลังคบหากันอยู่
คิบอมเองด้วยความเป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไร
จึงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธออกไป ซึ่งทงเฮเองก็เต็มใจให้เป็นอย่างนั้น
เพราะเขาหน่ะแอบรักคิบอมมาตั้งนานแล้ว ส่วนคิบอมทงเฮไม่รู้หรอกว่า
คิบอมรู้สึกกับเขาอย่างไร แต่ทงเฮก็ไม่ได้แคร์สักเท่าไหร่
แค่ตอนนี้เขามีคิบอมอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะฐานะอะไร มันก็เพียงพอแล้ว
“วู๊ๆ…คู่รักแห่งปีมาแล้วเว่ย คบได้คบดี คบกันนานจริงๆ”
เสียงแซวจากคยูฮยอนทำเอาทงเฮก้มหน้างุด
“วู๊ๆ…คู่รักแห่งปีมาแล้วเว่ย คบได้คบดี คบกันนานจริงๆ”
เสียงแซวจากคยูฮยอนทำเอาทงเฮก้มหน้างุด
เพราะเขินสายตาของเพื่อนๆที่ต่างพากันมองมาที่เขากับคิบอม
แม้จะเป็นอย่างนี้แทบทุกวันแต่มันก็ไม่ชินเสียที
“แกหุบปากไปเลยไอ้คยู เดี๋ยวชั้นจะไม่บอกสูตรของเกมส์ตัวใหม่นี่หรอก”
เสียงขู่ของคิบอมทำเอาหมาป่าขี้เล่นต้องหุบปากตัวเองทันที
“แกหุบปากไปเลยไอ้คยู เดี๋ยวชั้นจะไม่บอกสูตรของเกมส์ตัวใหม่นี่หรอก”
เสียงขู่ของคิบอมทำเอาหมาป่าขี้เล่นต้องหุบปากตัวเองทันที
พร้อมกับวิ่งไปเกาะแขนเพื่อนรักออดอ้อนเพื่อสูตรเกมส์อันเป็นเป้าหมายทันที
ทงเฮเห็นแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขา คิบอม
และคยูฮยอน เป็นเพื่อนเรียนสาขาเดียวกัน และอยู่กลุ่มเดียวกันมาตลอด
หลังเลิกเรียนคิบอม ทงเฮ และคยูฮยอนต่างตกลงใจว่าจะไปประชุมเรื่องรายงานที่ร้านเค้กของ
พี่ซองมินหรือบ้านของทงเฮนั่นเอง โดยที่แยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันที่บ้านก่อน
ทงเฮเมื่อกลับมาถึงก็ถึงกับล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง
และคยูฮยอน เป็นเพื่อนเรียนสาขาเดียวกัน และอยู่กลุ่มเดียวกันมาตลอด
หลังเลิกเรียนคิบอม ทงเฮ และคยูฮยอนต่างตกลงใจว่าจะไปประชุมเรื่องรายงานที่ร้านเค้กของ
พี่ซองมินหรือบ้านของทงเฮนั่นเอง โดยที่แยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันที่บ้านก่อน
ทงเฮเมื่อกลับมาถึงก็ถึงกับล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง
ก็วันนี้เขาเรียนหนักจริงๆ ทั้งทำแล็บและคำควณผลแล็บด้วย
มันเป็นอะไรที่เหนื่อยสุดๆสำหรับเขา
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว คิบอมก็มาบ้านทงเฮตามที่นัดหมาย
“อ้าว คิบอมมาแล้วเหรอ เข้าไปนั่งรอทงเฮด้านในก่อนก็ได้นะ
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว คิบอมก็มาบ้านทงเฮตามที่นัดหมาย
“อ้าว คิบอมมาแล้วเหรอ เข้าไปนั่งรอทงเฮด้านในก่อนก็ได้นะ
ตอนนี้พี่ยุ่งมากๆเลย นั่งคุยด้วยไม่ได้ขอโทษนะจ๊ะ เราด้วยนะคยูฮยอน”
พูดกับคิบอมเสร็จก็หันไปบอกคยุฮยอนที่กำลังวุ่นวายช่วยเขายกเค้กไปเสิร์ฟ
พูดกับคิบอมเสร็จก็หันไปบอกคยุฮยอนที่กำลังวุ่นวายช่วยเขายกเค้กไปเสิร์ฟ
ทั้งที่เขาบอกไม่ต้องช่วยก็ยังดื้อที่จะช่วยเขาอยู่ดี
คิบอมเดินไปนั่งรอทงเฮในห้องที่แยกส่วนบ้านและส่วนร้านเอาไว้
คิบอมเดินไปนั่งรอทงเฮในห้องที่แยกส่วนบ้านและส่วนร้านเอาไว้
โดยที่คยูฮยอนบอกเขาไว้ว่า ถ้าทงเฮลงมาแล้วค่อยไปตามเขา
เจ้านั่นกำลังจะปีนเกลียว จีบพี่ซองมินอยู่
เป็นเวลานานแล้วที่ทงเฮยังไม่ลงมาซักที
เป็นเวลานานแล้วที่ทงเฮยังไม่ลงมาซักที
พอหันไปทางด้านซองมินเพื่อจะขอให้ไปตามก็พบว่าพอใกล้ค่ำลูกค้ายิ่งเพิ่มขึ้นๆ
พี่ซองมินคงยังไม่ว่างจะชวนคยูฮยอนมันก็คงไม่สนใจแน่ๆ
คิบอมจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปตามทงเฮบนห้อง
มือหนาเคาะประตูแต่กลับพบแต่ความเงียบ
จึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปอย่าถือวิสาสะ
ทงเฮนอนหลับบนเตียงสีเหลืองอย่างอ่อนเพลีย
คิบอมมองด้วยความเอ็นดู
เหมือนกันเลยนะ ทำไมทงเฮถึงได้เหมือนนายขนาดนี้หล่ะ
คิบอมคิดกับตัวเองแล้วก็ต้องสลัดความคิดนั้นออกจากหัว
คิบอมมองด้วยความเอ็นดู
เหมือนกันเลยนะ ทำไมทงเฮถึงได้เหมือนนายขนาดนี้หล่ะ
คิบอมคิดกับตัวเองแล้วก็ต้องสลัดความคิดนั้นออกจากหัว
เขาไม่อยากให้ใครต้องเจ็บ
เขาไม่อยากให้ทงเฮที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรต้องมาเสียใจกับคนอย่างเขา
“ทงเฮๆ ตื่นได้แล้ว”
คิบอมเขย่าตัวทงเฮเบาๆ เพื่อเรียกให้เพื่อนตื่น
“ทงเฮๆ ตื่นได้แล้ว”
คิบอมเขย่าตัวทงเฮเบาๆ เพื่อเรียกให้เพื่อนตื่น
ทงเฮลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียและอายมากที่คิบอมมาปลุกและเห็นสภาพของเขาแบบนี้
เมื่อคุยเรื่องรายงานเสร็จแล้ว
เมื่อคุยเรื่องรายงานเสร็จแล้ว
คยูฮยอนและคิบอมก็ได้รับเชิญให้กินอาหารเย็นซึ่งคยูฮยอนก็ยิ้มรับหน้าบานทันที
มื้อเย็นเป็นอะไรที่มีความสุขสนุกสนานจริงๆ
เพราะทั้งซองมินและคยูฮยอนต่างร่วมกันเผาคิบอมและทงเฮอย่างเมามัน
คิบอมและคยูฮยอนบอกลาสองพี่น้องตระกูลลี
กลับบ้านเมื่อเห็นว่าเริ่มจะดึกแล้ว
“ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะเมิงหน่ะ เล่นจีบพี่ซองมินตรงๆเลยนะ”
คิบอมออกปากแซวเพื่อน หลังจากออกจากบ้านของทงเฮมาแล้ว
“ฮ่ะๆ กูอยากให้พี่เขารู้ถึงความรู้สึกข้างในเว่ย มึงเองก็เหอะ
กลับบ้านเมื่อเห็นว่าเริ่มจะดึกแล้ว
“ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะเมิงหน่ะ เล่นจีบพี่ซองมินตรงๆเลยนะ”
คิบอมออกปากแซวเพื่อน หลังจากออกจากบ้านของทงเฮมาแล้ว
“ฮ่ะๆ กูอยากให้พี่เขารู้ถึงความรู้สึกข้างในเว่ย มึงเองก็เหอะ
ทำไมไม่ยอมบอกทงเฮไปหล่ะว่ามึงคิดกับเขายังไง”
คยูฮยอนมองเพื่อนรักอย่างต้องการคำตอบ
“มึงก็รู้ว่ากูมันคนมีอดีต กูไม่อยากให้ทงเฮรู้สึกว่าเขาต้องมาแทนที่ใคร”
คิบอมบอกอย่างเศร้าๆ คยูฮยอนทำหน้าเห็นใจเพราะเขาก็พอจะรู้เรื่องของคิบอมมาบ้าง
และรู้ด้วยว่าถึงแม้จะผ่านไปนานเท่าไหร่ คิบอมก็ยังไม่สามารถลืมคนรักเก่าได้สักที
“ถ้ามึงกลัวว่าทงเฮจะเป็นตัวแทนคนอื่น มึงก็รักเขาที่เป็นเขาสิว่ะ จะเอาไปแทนใครทำไม”
คยูฮยอนก็อยากจะให้เพื่อนรักทั้งสองคนของเขามีความสุข
คยูฮยอนมองเพื่อนรักอย่างต้องการคำตอบ
“มึงก็รู้ว่ากูมันคนมีอดีต กูไม่อยากให้ทงเฮรู้สึกว่าเขาต้องมาแทนที่ใคร”
คิบอมบอกอย่างเศร้าๆ คยูฮยอนทำหน้าเห็นใจเพราะเขาก็พอจะรู้เรื่องของคิบอมมาบ้าง
และรู้ด้วยว่าถึงแม้จะผ่านไปนานเท่าไหร่ คิบอมก็ยังไม่สามารถลืมคนรักเก่าได้สักที
“ถ้ามึงกลัวว่าทงเฮจะเป็นตัวแทนคนอื่น มึงก็รักเขาที่เป็นเขาสิว่ะ จะเอาไปแทนใครทำไม”
คยูฮยอนก็อยากจะให้เพื่อนรักทั้งสองคนของเขามีความสุข
เขารู้ว่าทงเฮชอบคิบอมมาก และก็รู้ว่าคิบอมเองก็แอบมีใจให้ทงเฮเหมือนกัน
แต่ด้วยความที่ทงเฮมีบุคลิค ท่าทาง และนิสัยเหมือนกับอดีตคนรักเก่าของคิบอมมาก
จนเขาเองยังแปลกใจว่าที่คิบอมสนิทกับทงเฮ
นั่นเพราะว่าทงเฮเป็นตัวแทนแฟนเก่าคิบอมหรือเปล่า
ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นอย่างนั่นเลย
คิบอมไม่ได้พูดอะไรออกไป มีแต่ความเงียบกับความคิดตัวเองที่กำลังวิ่งแล่นอยู่ในหัว
เขาจะทำอย่างไรกับความคิดของตัวเองดี
หลังจากวางหูโทรศัพท์จากคิบอมทงเฮก็นอนยิ้มร่ากับตัวเอง เฮ้อ
คิบอมไม่ได้พูดอะไรออกไป มีแต่ความเงียบกับความคิดตัวเองที่กำลังวิ่งแล่นอยู่ในหัว
เขาจะทำอย่างไรกับความคิดของตัวเองดี
หลังจากวางหูโทรศัพท์จากคิบอมทงเฮก็นอนยิ้มร่ากับตัวเอง เฮ้อ
ทำไมนะ แค่คิบอมโทรมาถามเรื่องงานเขาก็ต้องดีใจเว่อร์ขนาดนี้
นี่เขาชอบคิบอมขนาดนี้เชียวหรือไง ความชอบของเขามันชักจะมากขึ้นทุกทีๆ
เวลาที่มีคิบอมอยู่ใกล้ๆ คอยดูแล ทำนั่นนี่ให้
มันเป็นเวลาที่อบอุ่นและมีค่ามากจนบางครั้งเขาแอบกลัวว่าถ้าวันนึงคิบอมเดินไปจากเขา
เขาจะอยู่ได้ไหม ชีวิตจะดำเนินไปได้อย่างราบเรียบไหม คำตอบคือไม่รู้
แค่รู้ว่าเวลานี้เขามีความสุขมากๆแค่นั้น
วันเวลาผ่านไป แต่ความสัมพันธ์ของทุกคนก็ยังเหมือนเดิม
วันเวลาผ่านไป แต่ความสัมพันธ์ของทุกคนก็ยังเหมือนเดิม
จะมีแต่คิบอมกับทงเฮเท่านั้นที่เหมือนจะสนิทกันมากยิ่งขึ้น
คยูอยอนคิดว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ตอนนี้คิบอมอาจจะกำลังเริ่มต้นที่จะมีความรักครั้งใหม่กับทงเฮ
จึงให้การสนับสนุนเต็มที่ โดยการเปิดโอกาสให้ทั้งคู่
ได้อยู่กันสองต่อสองมากยิ่งขึ้น
“คยูฮยอนไปช่วยพี่ซองมินหลังร้าน บอกว่าให้พวกเราพิมพ์รายงานกันไปก่อนเดี๋ยวมาคำนวณให้”
“คยูฮยอนบอกว่าจะไปซื้อขนม ให้เราเข้าไปในโรงหนังก่อน”
“คยูฮยอนบอกว่า แพ้ไอติม ให้พวกเราไปกินกันสองคน”
และอีกสารพัดข้ออ้างที่คยูฮยอนสรรหามาเพื่อที่จะปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันตามลำพัง
ได้อยู่กันสองต่อสองมากยิ่งขึ้น
“คยูฮยอนไปช่วยพี่ซองมินหลังร้าน บอกว่าให้พวกเราพิมพ์รายงานกันไปก่อนเดี๋ยวมาคำนวณให้”
“คยูฮยอนบอกว่าจะไปซื้อขนม ให้เราเข้าไปในโรงหนังก่อน”
“คยูฮยอนบอกว่า แพ้ไอติม ให้พวกเราไปกินกันสองคน”
และอีกสารพัดข้ออ้างที่คยูฮยอนสรรหามาเพื่อที่จะปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันตามลำพัง
ยังไม่รวมคำพูดยุยงที่ให้ทงเฮบอกรักคิบอม หรือให้คิบอมบอกรักทงเฮไป
แต่ด้วยความที่ทงเฮขี้อายเหลือเกินจึงยังไม่กล้าพอที่จะบอกรักคิบอม
ส่วนคิบอมก็ปากหนักเกินไป จึงทำให้ทั้งคู่ยังไม่เป็นแฟนกันสักที
“ว้า ชั้นน่าจะเอาร่มมาด้วยนะ ไม่น่าลืมเลย พี่ซองมินอุตส่าห์เตือนแล้วแท้ๆ”
ทงเฮบ่นเมื่อออกมาจากห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแล้วพบว่าฝนกำลังตกหนัก
“นายก็ไปกับชั้นสิ มะ ไปกัน”
คบอมบอกพร้อมกับดึงมือทงเฮมาเข้าร่มของเขา
“อ่ะ คิบอมอ่า ร่มมันเล็กนิดเดียวถ้าชั้นเขาไปด้วยคิบอมก็เปียกหมดสิ”
ทงเฮยังคงปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรหรอกน่า นิดหน่อยเอง
“ว้า ชั้นน่าจะเอาร่มมาด้วยนะ ไม่น่าลืมเลย พี่ซองมินอุตส่าห์เตือนแล้วแท้ๆ”
ทงเฮบ่นเมื่อออกมาจากห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแล้วพบว่าฝนกำลังตกหนัก
“นายก็ไปกับชั้นสิ มะ ไปกัน”
คบอมบอกพร้อมกับดึงมือทงเฮมาเข้าร่มของเขา
“อ่ะ คิบอมอ่า ร่มมันเล็กนิดเดียวถ้าชั้นเขาไปด้วยคิบอมก็เปียกหมดสิ”
ทงเฮยังคงปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรหรอกน่า นิดหน่อยเอง
ชั้นคงทนให้นายรอจนฝนหยุดตกแล้วเดินกลับบ้านคนเดียวได้หรอกนะ
ถ้าเดิดอันตรายขึ้นมาจะทำไง”
ทงเฮมองหน้าคิบอมที่พูดออกมาอย่างไม่คิดอะไร
ทงเฮมองหน้าคิบอมที่พูดออกมาอย่างไม่คิดอะไร
แต่มันทำให้เขารุ้สึกอบอุ่นและมีความสุขอย่างมาก นายเป็นห่วงชั้นใช่ไหม คิบอม
“ขอบใจนะ”
ทงเฮยิ้มรับเต้มแก้ม โชว์เขี้ยวน่ารักซะจนคิบอมทนไม่ไหวจัดการขยี้หัวทงเฮเบาๆ
ด้วยความหมั่นเขี้ยว เพราะนายน่ารักอย่างนี้ไง ชั้นถึงปล่อยนายไปไม่ได้
นายจะโกรธชั้นไหม ถ้านายรู้ว่าชั้นเห็นนายเป็นเขา
นายจะเกลียดชั้นไหม ถ้านายรู้ว่าชั้นรักนายเพราะนายเหมือนเขา
“ขอบใจนะคิบอม รีบเข้าบ้านเถอะ”
ทงเฮบอกคิบอมเมื่อทั้งคู่หยุดอยุ่หน้าบ้านของทงเฮ
“ทงเฮชั้นมีเรื่องจะบอกนาย”
คิบอมทำหน้าจริงจัง
“มีอะไรเหรอ ไว้คุยพรุ่งนี้ดีกว่านะ ฝนตกหนักมากแล้วด้วย
“ขอบใจนะ”
ทงเฮยิ้มรับเต้มแก้ม โชว์เขี้ยวน่ารักซะจนคิบอมทนไม่ไหวจัดการขยี้หัวทงเฮเบาๆ
ด้วยความหมั่นเขี้ยว เพราะนายน่ารักอย่างนี้ไง ชั้นถึงปล่อยนายไปไม่ได้
นายจะโกรธชั้นไหม ถ้านายรู้ว่าชั้นเห็นนายเป็นเขา
นายจะเกลียดชั้นไหม ถ้านายรู้ว่าชั้นรักนายเพราะนายเหมือนเขา
“ขอบใจนะคิบอม รีบเข้าบ้านเถอะ”
ทงเฮบอกคิบอมเมื่อทั้งคู่หยุดอยุ่หน้าบ้านของทงเฮ
“ทงเฮชั้นมีเรื่องจะบอกนาย”
คิบอมทำหน้าจริงจัง
“มีอะไรเหรอ ไว้คุยพรุ่งนี้ดีกว่านะ ฝนตกหนักมากแล้วด้วย
นายรีบเข้าบ้านเถอะจะเป็นหวัดเอา”
ทงเฮเดินออกจากร่มเพราะเป็นห่วงว่าถ้ามัวยืนคุยกัน
ทงเฮเดินออกจากร่มเพราะเป็นห่วงว่าถ้ามัวยืนคุยกัน
คิบอมจะต้องเปียกฝนแล้วไม่สบายแน่ๆ
แต่คิบอมกลับดึงร่างทงเฮเขาไปแนบชิดแล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้
แต่คิบอมกลับดึงร่างทงเฮเขาไปแนบชิดแล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้
ทงเฮตกใจมากแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธรสจูบที่ร่างสูงมอบให้
ความไร้เดียงสาของทงเฮทำให้ลิ้นร้อนตอบสนองต่อกัน
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ร่มที่ถืออยู่ไม่รู้ถูกปล่อยจากมือตั้งแต่เมื่อไหร่
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ร่มที่ถืออยู่ไม่รู้ถูกปล่อยจากมือตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้แค่เพียงว่าตอนนี้สองหัวใจกำลังเต็มไปด้วยความสุขและความปราศนา
คิบอมถอนปากออกก่อนที่ทงเฮจะหมดอากาศหายใจ
แล้วก็จ้องหน้าทงเฮด้วยความขบขัน ก็ตอนนี้ทงเฮหน้าแดงซะจนไปถึงคอ
แถมยังก้มหน้าไม่ยอมสบตากับเขาอีก น่ารักซะจนเขาแทบจะทนไม่ไหว
“ทงเฮ ชั้นรักนายนะ คบกับชั้นได้ไหม”
คิบอมพูดออกไปพร้อมมองหน้าทงเอเพื่อรอคำตอบ
“ชั้นก็ชอบคิบอมเหมือนกัน”
ทงเฮก็ตอบรับอย่างดีใจ เพราะเขาเองก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากคิบอมเช่นกัน
แถมยังก้มหน้าไม่ยอมสบตากับเขาอีก น่ารักซะจนเขาแทบจะทนไม่ไหว
“ทงเฮ ชั้นรักนายนะ คบกับชั้นได้ไหม”
คิบอมพูดออกไปพร้อมมองหน้าทงเอเพื่อรอคำตอบ
“ชั้นก็ชอบคิบอมเหมือนกัน”
ทงเฮก็ตอบรับอย่างดีใจ เพราะเขาเองก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากคิบอมเช่นกัน
ต่อไปนี้เขาจะได้ไม่ต้องคิดว่าจะแอบรักคิบอมฝ่ายเดียวแล้ว
“ขอบใจนะทงเฮ”
“นี่สองคนนั้นหน่ะ ทำไมไม่เข้าบ้านเข้าช่องซักที ยืนตากฝนอยู่นั่นแหละ
ร่มมีทำไมไม่กางห๊ะ เดี๋ยวก็ไม่สบายกันหรอกนะ”
เสียงซองมินดังมาจากในบ้าน ทำเอาทั้งคู่หลุดออกจากโลกส่วนตัว
“ขอบใจนะทงเฮ”
“นี่สองคนนั้นหน่ะ ทำไมไม่เข้าบ้านเข้าช่องซักที ยืนตากฝนอยู่นั่นแหละ
ร่มมีทำไมไม่กางห๊ะ เดี๋ยวก็ไม่สบายกันหรอกนะ”
เสียงซองมินดังมาจากในบ้าน ทำเอาทั้งคู่หลุดออกจากโลกส่วนตัว
แล้วทงเฮก็เดินเข้าบ้านตัวเองส่วนคิบอมก็ยืนมองคนที่เพิ่งเป็นแฟนไปหมาดเดินเข้าบ้านไป
แล้วค่อยเก็บร่มแล้วเดินเข้าบ้านของตนไปเช่นกัน
“เป็นอย่างไงหล่ะเรา ทำไมถึงไปยืนตากฝนอยู่หน้าบ้านตั้งนาน ร่มก็ไม่กาง มีอะไรกันหรือเปล่า”
ซองมินกำลังเช็ดหัวให้น้องชาย ถามอย่าสงสัย ทงเฮยิ้มให้พี่ชายอย่างเขินอาย
“ยิ้มอย่างนี้หมายความว่าไงไอ้ตัวเล็ก บอกพี่ชายคนนี้มานะ”
เมื่อผู้เป็นพี่เห็นรอยยิ้มของน้องชาย ต่อมอยากรู้ก็ทำงานอย่างรวดเร็ว
“ผมกับคิบอมตกลงเป็นแฟนกันแล้ว”
ซองมินทำตาโตอย่างไม่น่าเชื่อ ยิ้มร่าอย่างดีใจกับน้องชายของตน
“เย้ๆๆ วู้ๆๆๆ ไปฉลองที่ไหนกันดีว่ะ”
คยูฮยอนส่งเสียงโห่ร้องอย่างดีใจเมื่อคิบอมเล่าเรื่องเขากับทงเฮให้ฟัง
“เป็นอย่างไงหล่ะเรา ทำไมถึงไปยืนตากฝนอยู่หน้าบ้านตั้งนาน ร่มก็ไม่กาง มีอะไรกันหรือเปล่า”
ซองมินกำลังเช็ดหัวให้น้องชาย ถามอย่าสงสัย ทงเฮยิ้มให้พี่ชายอย่างเขินอาย
“ยิ้มอย่างนี้หมายความว่าไงไอ้ตัวเล็ก บอกพี่ชายคนนี้มานะ”
เมื่อผู้เป็นพี่เห็นรอยยิ้มของน้องชาย ต่อมอยากรู้ก็ทำงานอย่างรวดเร็ว
“ผมกับคิบอมตกลงเป็นแฟนกันแล้ว”
ซองมินทำตาโตอย่างไม่น่าเชื่อ ยิ้มร่าอย่างดีใจกับน้องชายของตน
“เย้ๆๆ วู้ๆๆๆ ไปฉลองที่ไหนกันดีว่ะ”
คยูฮยอนส่งเสียงโห่ร้องอย่างดีใจเมื่อคิบอมเล่าเรื่องเขากับทงเฮให้ฟัง
แน่หล่ะ งานนี้หมาป่าเจ้าเล่ห์มีส่วนช่วยด้วยเต็ม ไม่เสียเวลาที่ทุ่มเทไปจริงๆ
ในที่สุดเพื่อนรักทั้งสองก็สมหวังสักที เมื่อหมดห่วงเรื่องเพื่อนก็ถึงตาเขาจะเริ่มต้นบ้างแล้ว
“ฉลองบ้าอะไรของมึงวะ ฝนตกขนาดนี้ กูอาจจะไม่ไปเรียนนะพรุ่งนี้
เชื่อว่าแฟนใหม่ของกูคงจะไม่สบายแน่ๆ ต้องอยู่ทำคะแนนก่อน”
คยูฮยอนทำเสียงหมั่นไส้เพื่อน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมาย
“ฉลองบ้าอะไรของมึงวะ ฝนตกขนาดนี้ กูอาจจะไม่ไปเรียนนะพรุ่งนี้
เชื่อว่าแฟนใหม่ของกูคงจะไม่สบายแน่ๆ ต้องอยู่ทำคะแนนก่อน”
คยูฮยอนทำเสียงหมั่นไส้เพื่อน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมาย
พร้อมกับสัญญาว่าจะขอเล็คเชอร์เพื่อนมาให้
เพราะแน่นอนว่าเขาเองจะไม่จดเลคเชอร์ ถ้าทงเฮไม่มา คนจดก็ไม่มี ต้องยืมคนอื่น
“ฉันกำลังจะกลับโซล แล้วเจอกันนะคิบอม”
“คิบอม คยูฮยอน วันนี้พี่ซองมินชวนไปกินข้าวเย็นที่บ้านนะ วันเกิดพี่ซองมิน”
ทงเฮบอกผู้เป็นแฟนและเพื่อนสนิทเพื่อเชิญไปงานวันเกิดพี่ชายของตน
“เอ่อ ทงเฮวันนี้ชั้นไม่ว่างนะ ฝากขอโทษพี่ซองมินด้วยนะ”
“คิบอมติดอะไรเหรอ ทำไมถึงไม่ว่างหล่ะ”
ทงเฮสงสัยเพราะว่าเท่าที่รู้คิบอมไม่ได้มีโปรแกรมไปไหนที่สำคัญนี่นา
“เอ่อ …พอดีมีโปรแกรมต้องไปรับพี่คังอินที่สนามบินหน่ะ”
“พี่คังอินกลับมาเหรอ แล้วจะอยู่นานไหม ชั้นอยากเจอพี่คังอินบ้าง”
“เอ่อ พี่เขากลับมาแค่สองสามวันเอง แล้วมาเรื่องงานด้วยคงพาไปหาไม่ได้”
ทงเฮได้ฟังก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่เสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้เจอพี่แฟน
“ฉันกำลังจะกลับโซล แล้วเจอกันนะคิบอม”
“คิบอม คยูฮยอน วันนี้พี่ซองมินชวนไปกินข้าวเย็นที่บ้านนะ วันเกิดพี่ซองมิน”
ทงเฮบอกผู้เป็นแฟนและเพื่อนสนิทเพื่อเชิญไปงานวันเกิดพี่ชายของตน
“เอ่อ ทงเฮวันนี้ชั้นไม่ว่างนะ ฝากขอโทษพี่ซองมินด้วยนะ”
“คิบอมติดอะไรเหรอ ทำไมถึงไม่ว่างหล่ะ”
ทงเฮสงสัยเพราะว่าเท่าที่รู้คิบอมไม่ได้มีโปรแกรมไปไหนที่สำคัญนี่นา
“เอ่อ …พอดีมีโปรแกรมต้องไปรับพี่คังอินที่สนามบินหน่ะ”
“พี่คังอินกลับมาเหรอ แล้วจะอยู่นานไหม ชั้นอยากเจอพี่คังอินบ้าง”
“เอ่อ พี่เขากลับมาแค่สองสามวันเอง แล้วมาเรื่องงานด้วยคงพาไปหาไม่ได้”
ทงเฮได้ฟังก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่เสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้เจอพี่แฟน
และที่คิบอมมางานพี่ชายตนไม่ได้แต่เมื่อคิบอมมีธุระเขาก็จะไม่ว่าอะไร
ก็ดีไปอีกอย่างที่เขาจะได้มีเวลาอยู่กับพี่ชายของเขามากยิ่งขึ้น
“มึงมีอะไรปิดบังกูอยู่หรือเปล่า”
เมื่ออยู่กันตามลำพัง จึงเป็นโอกาสที่คยูฮยอนจะคาดคั้นเอาความจริงจากปากของคิบอม
“มึงมีอะไรปิดบังกูอยู่หรือเปล่า”
เมื่ออยู่กันตามลำพัง จึงเป็นโอกาสที่คยูฮยอนจะคาดคั้นเอาความจริงจากปากของคิบอม
เพราะตอนนี้พี่คังอินพี่ชายของคิบอมกำลังไปทัวร์ยุโรปและเท่าที่เขารู้มาจากพี่ชายของเขา
พี่คังอินยังไม่มีโปรแกรมกลับมาเกาหลีแน่ๆ
“ฮยอกแจกำลังจะกลับมา”
คิบอมบอกเพื่อนสนิทไปตรงๆ ทำเอาคยูฮยอนนิ่งไป
“เมิงคิดจะทำอย่างไงต่อไป แต่กูบอกไว้ก่อนนะว่าถ้ามึงจะกลับไปหาฮยอกแจ
มึงสมควรจะบอกทงเฮเสียแต่ตอนนี้ ไม่ใช่ปล่อยให้ทงเฮตกอยู่ในหลุมจนขึ้นไม่ได้”
คยูฮยอนบอกเพื่อนอย่างจริงจัง เขาไม่อยากให้ทงเฮต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาก็มีส่วนทำให้เกิดขึ้น
“ฮยอกแจกำลังจะกลับมา”
คิบอมบอกเพื่อนสนิทไปตรงๆ ทำเอาคยูฮยอนนิ่งไป
“เมิงคิดจะทำอย่างไงต่อไป แต่กูบอกไว้ก่อนนะว่าถ้ามึงจะกลับไปหาฮยอกแจ
มึงสมควรจะบอกทงเฮเสียแต่ตอนนี้ ไม่ใช่ปล่อยให้ทงเฮตกอยู่ในหลุมจนขึ้นไม่ได้”
คยูฮยอนบอกเพื่อนอย่างจริงจัง เขาไม่อยากให้ทงเฮต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาก็มีส่วนทำให้เกิดขึ้น
เมื่อเขารู้อยู่แก่ใจว่าสำหรับคิบอมแล้วฮยอกแจสำคัญที่สุด
เพราะงั้นสมควรที่จะปล่อยทงเฮให้ได้ไปเจอกับใครคนอื่นที่ทำให้ทงเฮมีความสุขได้มากกว่า
คิบอมยืนนิ่งกับคำพูดของคยูฮยอนที่ก้องอยู่ในหัวของเขา เขาไม่น่าจะทำอย่างนี้เลย
คิบอมยืนนิ่งกับคำพูดของคยูฮยอนที่ก้องอยู่ในหัวของเขา เขาไม่น่าจะทำอย่างนี้เลย
ไม่น่าเอาทงเฮมาอยู่ในวังวนของเขา ไม่น่าจะต้องทำให้ทงเฮต้องเจ็บปวด
แต่คิบอมคงไม่รู้ว่า ทงเฮรู้มาโดยตลอดว่าคิบอมกับฮยอกแจเคยเป็นอะไรกัน
แต่คิบอมคงไม่รู้ว่า ทงเฮรู้มาโดยตลอดว่าคิบอมกับฮยอกแจเคยเป็นอะไรกัน
และคิบอมคงไม่รู้ว่าทงเฮยอมเป็นตัวแทนของฮยอกแจ
ทงเฮยอมที่จะเจ็บเพราะทงเฮรักคิบอม
ยิ่งไปกว่านั้นทงเฮยอมทำทุกอย่างให้เป็นตัวแทนของฮยอกแจ
เพื่อได้ใกล้ชิดกับคิบอม คิบอมคงไม่สังเกตเลยสักนิด
แม้จะรู้ว่าอีกไม่นานความสุขที่ทงเฮมีมันจะค่อยๆหายไป
และทงเฮก็ได้รู้ว่าวันนั้นได้มาถึงแล้ว
วันที่ฮยอกแจกลับมา…
วันที่ฮยอกแจกลับมา…
ทงเฮก็พร้อมที่จะเดินออกไปจากชีวิตคิบอม
เพราะเขารู้ว่าไม่มีทางที่เขาจะแทนที่พี่ชายฝาแฝดของเขาได้อย่างแน่นอน
“คิดว่านายจะไม่มารับฉันซะแล้วนะ”
ฮยอกแจทักทายคิบอมอย่าสนิทสนมเหมือนเดิม
“คิดว่านายจะไม่มารับฉันซะแล้วนะ”
ฮยอกแจทักทายคิบอมอย่าสนิทสนมเหมือนเดิม
คิบอมเองก็ยิ้มรับบางๆ
“นี่คิบอมรู้ไหมทำไมฉันถึงกลับมาโซล”
“…..”
“ฉันกลับมางานวันเกิดพี่ชายฉันหน่ะ คิบอมไปเป็นเพื่อนฉันนะ
“นี่คิบอมรู้ไหมทำไมฉันถึงกลับมาโซล”
“…..”
“ฉันกลับมางานวันเกิดพี่ชายฉันหน่ะ คิบอมไปเป็นเพื่อนฉันนะ
ฉันเพิ่งกลับมาโซลยังไม่ค่อยชินทาง คิบอมกลับมานานแล้วคงจะคุ้นเคยมากกว่าฉัน”
“อืม ได้สิ ว่าแต่บ้านพี่ชายนายอยู่ที่ไหนหล่ะ”
คิบอมขับรถพาฮยอกแจมาก็ต้องแปลกใจเพราะยิ่งฮยอกแจบอกทางเขาเท่าไหร่
“อืม ได้สิ ว่าแต่บ้านพี่ชายนายอยู่ที่ไหนหล่ะ”
คิบอมขับรถพาฮยอกแจมาก็ต้องแปลกใจเพราะยิ่งฮยอกแจบอกทางเขาเท่าไหร่
มันก็ยิ่งเป็นทางเข้าบ้านของเขาเท่านั้น หรือว่าฮยอกแจกำลังจะเล่นตลกอะไรกับเขาอีก
แต่ว่าเหมือนคิบอมจะเข้าใจแล้วว่าฮยอกแจต้องการทำอะไร
ฮยอกแจคือน้องชายของพี่ซองมิน หรือก็คือเป็นพี่ชายของทงเฮนั่นเอง
แล้วอย่างนี้คิบอมจะทำอย่างไรต่อไป ในเมื่อเขายังไม่ได้บอกทงเฮเรื่องฮยอกแจเลย
แถมยังบอกว่าต้องไปรับพี่คังอินอีกต่างหาก
“อ้าวไอ้บอมไหนบอกว่าต้องไปรับฮยอกแจไง แล้วทำไมถึงมาได้หล่ะ
อย่าบอกนะว่ามึงเลือกทงเฮหน่ะ”
คยูฮยอนทักคิบอมเมื่อเห็นเพื่อนในงาน
“อ้าวไอ้บอมไหนบอกว่าต้องไปรับฮยอกแจไง แล้วทำไมถึงมาได้หล่ะ
อย่าบอกนะว่ามึงเลือกทงเฮหน่ะ”
คยูฮยอนทักคิบอมเมื่อเห็นเพื่อนในงาน
แต่แล้วคยูฮยอนก็เหลือบไปเห็นฮยอกแจเดินลงจากรถตามคิบอมมา
เขาถึงกับงงกับสิ่งที่คิบอมทำ
“นี่มึงคิดจะทำอะไรของมึงว่ะ เล่นเอาแฟนมาบ้านกิ๊กงี้หมายความว่าไงว่ะ”
คยูฮยอนกระซิบถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ
“ฮยอกแจเขาจะมางานวันเกิดพี่ชายของเขาซึ่งนั่นคือพี่ซองมิน”
คยูฮยอนได้ฟังก็ได้แต่อึ้ง ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
“นี่มึงคิดจะทำอะไรของมึงว่ะ เล่นเอาแฟนมาบ้านกิ๊กงี้หมายความว่าไงว่ะ”
คยูฮยอนกระซิบถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ
“ฮยอกแจเขาจะมางานวันเกิดพี่ชายของเขาซึ่งนั่นคือพี่ซองมิน”
คยูฮยอนได้ฟังก็ได้แต่อึ้ง ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
ถ้าเขาสังเกตเสียหน่อยก็น่าจะรู้ ที่เขาเสียใจไม่ใช่อะไรหรอก
เสียใจที่ยุยงให้ทงเฮบอกรักคิบอมออกไป แล้วอย่างนี้ยังไงความนี้ก็ต้องแตกจนได้
แล้วคนที่ต้องเจ็บปวดก็คงไม่พ้นทงเฮนั้นเอง
“ฮยอกแจ กลับมาได้ไงเนี๊ยะ”
เสียงใสของซองมินดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปตามเสียง
“ฮยอกแจ กลับมาได้ไงเนี๊ยะ”
เสียงใสของซองมินดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปตามเสียง
ฮยอกแจเดินเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองอย่างคิดถึง
คิบอมมองสองพี่น้องกอดกันก็เหลือบไปเห็นทงเฮ
สายตาทงเฮที่มองเขาตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ทงเฮมองเหมือนว่าเขาเป็นคนไม่รู้จัก ตอนนี้ทงเฮเขาไปร่วมวงกอดพี่ชายด้วยอีกคน
หลายคนที่ไม่รู้เรื่องอาจจะคิดว่านี่เป็นสิ่งที่น่าตื้นตัน
แต่ทงเฮนั่นไม่ได้มีความรู้สึกอย่างนั้นเลย ในหัวใจของเขาตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า
ความว่างที่เกิดจากตัวเขาเอง เขาคงหมดหน้าที่ตัวแทนนี้เสียที…
“ทงเฮ ๆ นายจะหนีไปไหนหน่ะ”
คิบอมรีบเดินตามทงเฮออกมาเมื่อเห็นว่าทงเฮกำลังจะหลบหน้าเขา
“ปล่อยนะคิบอม พอเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ชั้นผิดเองทุกอย่างนายปล่อยชั้นเถอะ”
ทงเฮพยายามที่จะแกะมือคิบอมออกแม้จริงๆแล้วเขาจะไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลย
“ไม่นายฟังก่อน…”
คิบอมพยายามอธิบายแต่ก็ต้องหยุดเมื่อฮยอกแจเรียกเขาเข้า
“คิบอมๆ มาทำอะไรตรงนั้นหน่ะ”
ทงเฮสะบัดมือคิบอมออกแล้วเดินออกไปทันที
“ทงเฮ ๆ นายจะหนีไปไหนหน่ะ”
คิบอมรีบเดินตามทงเฮออกมาเมื่อเห็นว่าทงเฮกำลังจะหลบหน้าเขา
“ปล่อยนะคิบอม พอเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ชั้นผิดเองทุกอย่างนายปล่อยชั้นเถอะ”
ทงเฮพยายามที่จะแกะมือคิบอมออกแม้จริงๆแล้วเขาจะไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลย
“ไม่นายฟังก่อน…”
คิบอมพยายามอธิบายแต่ก็ต้องหยุดเมื่อฮยอกแจเรียกเขาเข้า
“คิบอมๆ มาทำอะไรตรงนั้นหน่ะ”
ทงเฮสะบัดมือคิบอมออกแล้วเดินออกไปทันที
ส่วนฮยอกแจก็เดินมาเกาะแขนคิบอมเข้าไปหาอะไรกินในงาน
คิบอมไม่มีโอกาสได้คุยกับทงเฮอีกเลย ทงเฮพยายามหลบหน้าเขาตลอดเวลา
นี่คงเป็นบทลงโทษจากทงเฮให้มีให้เขาใช่ไหม คิบอมคิด
เขาแยกออกมาจากงานก่อนงานจะเลิก
เขาแยกออกมาจากงานก่อนงานจะเลิก
เพราะคิดว่าถึงแม้อยู่ไปก็คงไม่สำคัญอะไรแถมยังปวดหัวจนไม่ร็จะทำอย่างไรต่อไปแล้ว
ความเย็นของเบียร์ในกระป๋องทำให้เขาผ่อนคลายได้เล็กน้อย
เขาหวังให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอลช่วยทำให้เขาหัวโล่งขึ้นสักนิด
แต่ไม่เลย ยิ่งกินเข้าไปยิ่งคิดมาก เหมือนว่าความเมาจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย
“นี่เป็นอะไรของนายหน่ะคิบอม”
“….”
“หยุดกินได้แล้วน่า นายกินมันมากเกินไปแล้วนะ”
ฮยอกแจพยายามแย่งกระป๋องเบียร์ในมือคิบอมออกมา
“นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไรซะหน่อย”
คิบอมดึงกระป๋องเบียร์กลับมาเหมือนเดิม
“ชั้นไม่เชื่อ คนอย่างนายถ้าไม่มีเรื่องหนักใจนายจะไม่แตะเบียร์เป็นอันขาด
“นี่เป็นอะไรของนายหน่ะคิบอม”
“….”
“หยุดกินได้แล้วน่า นายกินมันมากเกินไปแล้วนะ”
ฮยอกแจพยายามแย่งกระป๋องเบียร์ในมือคิบอมออกมา
“นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไรซะหน่อย”
คิบอมดึงกระป๋องเบียร์กลับมาเหมือนเดิม
“ชั้นไม่เชื่อ คนอย่างนายถ้าไม่มีเรื่องหนักใจนายจะไม่แตะเบียร์เป็นอันขาด
ชั้นเห็นนายกับทงเฮเหมือนจะมีปัญหาอะไรกัน นายรู้จักกับน้องชายชั้นด้วยเหรอ”
คำถามของฮยอกแจทำเอาคิบอมพูดไม่ออก
คำถามของฮยอกแจทำเอาคิบอมพูดไม่ออก
จะโกหกไปมันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร จึงตัดสินใจเล่าความจริงให้ฮยอกแจฟัง
แม้ฮยอกแจอาจจะโกรธเกลียดเขา ตอนนี้มันก็ไม่มีผลอะไรกับเขาแล้ว
“ฮ่าๆเหมือนนายจะพลาดอะไรบางอย่างไปนะคิบอม”
ฮยอกแจหัวเราะล้วน ทำเอาคิบอมงง
“ฮ่าๆเหมือนนายจะพลาดอะไรบางอย่างไปนะคิบอม”
ฮยอกแจหัวเราะล้วน ทำเอาคิบอมงง
นี่มันเรื่องซีเรียสนะฮยอกแจทำไมถึงมาหัวเราะร่าเริงได้อีก
“ฉันว่านายกำลังเข้าใจผิด นายคิดว่านายรักฉันงั้นเหรอ
“ฉันว่านายกำลังเข้าใจผิด นายคิดว่านายรักฉันงั้นเหรอ
นายลองคิดดีๆนะว่านายลืมฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่นายกลับมาโซล
นายไม่เคยติดต่อกลับไปหาฉันเลย อย่างนี้เหรอเรียกว่ายังไม่ลืมกัน
ฉันว่านายลืมฉันตั้งแต่ฉันบอกว่าให้เราเป็นเพื่อนกันแล้วหล่ะ”
“แต่ว่ายังไงฉันก็ยังผิดที่คิดว่าทงเฮเป็นตัวแทนของนายอยู่ดี”
“รู้อะไรไหมคิบอม ทงเฮหน่ะแอบชอบนายมานานแค่ไหนแล้ว
“แต่ว่ายังไงฉันก็ยังผิดที่คิดว่าทงเฮเป็นตัวแทนของนายอยู่ดี”
“รู้อะไรไหมคิบอม ทงเฮหน่ะแอบชอบนายมานานแค่ไหนแล้ว
ทงเฮพยายามจะใกล้ชิดกับนายจึงพยายามทำตัวให้เหมือนฉันไง
นายไม่ได้ลืมฉันไม่ได้แต่นายรักทงเฮที่มีนิสัยคล้ายฉันมากกว่า
นายลองคิดดีๆละกันว่าจริงๆแล้วหัวใจนายมีใครกันแน่”
“ทงเฮเป็นอะไรหรือเปล่า”
ฮยอกแจหลังจากกลับมาจากบ้านคิบอมแล้ว
“ทงเฮเป็นอะไรหรือเปล่า”
ฮยอกแจหลังจากกลับมาจากบ้านคิบอมแล้ว
ก็ต้องมาเจอน้องชายตัวเองนั่งเศร้าอยู่ แน่หล่ะ เขารู้สาเหตุเรื่องนี้ดี
เขาจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้
“เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร ฮยอกมาเหนื่อยๆ ทำไมไม่พักผ่อนหล่ะ”
ทงเฮปฏิเสธพี่ชายเพราะกลัวว่าถ้าฮยอกรู้เรื่องเขากับคิบอมจะทำให้ทั้งคู่ผิดใจกัน
“เรื่องบางเรื่องอาจจะไม่ใช่อย่างที่ทงเฮคิดก็ได้นะ
“เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร ฮยอกมาเหนื่อยๆ ทำไมไม่พักผ่อนหล่ะ”
ทงเฮปฏิเสธพี่ชายเพราะกลัวว่าถ้าฮยอกรู้เรื่องเขากับคิบอมจะทำให้ทั้งคู่ผิดใจกัน
“เรื่องบางเรื่องอาจจะไม่ใช่อย่างที่ทงเฮคิดก็ได้นะ
ไม่มีอะไรแทนกันได้หรอกนะถ้าจะคิดว่าเราเป็นตัวแทนของใครหล่ะก็คิดผิดแล้ว
เพราะว่าคนทุกคนย่อมมีสเน่ห์ในตัวเอง
การที่คน คนนึงจะรักใครสักคน มันไม่ใช่เพราะว่าเขาจะเอาเราไปแทนใคร
แต่ว่าเราเลือกที่เป็นตัวเรามากกว่าเข้าใจไหม”
ทงเฮพยักหน้าเข้าใจแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากังวล
“ฮยอก ทงเฮถามอะไรหน่อยสิ”
“หือ? ว่ามาสิ”
“ฮยอกรักคิบอมหรือเปล่า”
“ฮ่าๆ คิดอะไรมาก ฮยอกกับคิบอมเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นแหละ”
ฮยอกแจดึงน้องชายมากอด อยากให้ทงเฮเลิกกังวลเรื่องเขากับคิบอมสักที
“เอ้า สองพี่น้องดึกแล้วนะ ไปนอนกันได้แล้ว”
และแล้วพี่ใหญ่ก็มาเรียกให้แยกย้ายกันไปนอนจนได้
“โหยไรอ่า งั้นคืนนี้เค้านอนกับพี่ซองมินนะ”
ฮยอกแจเดินไปอ้อนซองมิน
“ไม่ยอมอ่า ถ้าฮยอกได้นอนผมก็ต้องได้นอนกับพี่ซองมินด้วย”
มีหรือทงเฮจะยอม ซองมินได้แต่ขำกับอาการอ้อนเป็นเด็กน้อยของน้องชายทั้งสอง
“งั้นป่ะ เราไปนอนกันได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้คนบางคนจะไม่ยอมตื่นไปเรียน”
ยังไม่วายเหน็บน้องคนเล็กอีกต่างหาก
เช้าอากาศสดใส ทงเฮตื่นแต่เช้าเพื่อจะรอใครบางคนมารับไปเรียนด้วยกัน
ทงเฮพยักหน้าเข้าใจแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากังวล
“ฮยอก ทงเฮถามอะไรหน่อยสิ”
“หือ? ว่ามาสิ”
“ฮยอกรักคิบอมหรือเปล่า”
“ฮ่าๆ คิดอะไรมาก ฮยอกกับคิบอมเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นแหละ”
ฮยอกแจดึงน้องชายมากอด อยากให้ทงเฮเลิกกังวลเรื่องเขากับคิบอมสักที
“เอ้า สองพี่น้องดึกแล้วนะ ไปนอนกันได้แล้ว”
และแล้วพี่ใหญ่ก็มาเรียกให้แยกย้ายกันไปนอนจนได้
“โหยไรอ่า งั้นคืนนี้เค้านอนกับพี่ซองมินนะ”
ฮยอกแจเดินไปอ้อนซองมิน
“ไม่ยอมอ่า ถ้าฮยอกได้นอนผมก็ต้องได้นอนกับพี่ซองมินด้วย”
มีหรือทงเฮจะยอม ซองมินได้แต่ขำกับอาการอ้อนเป็นเด็กน้อยของน้องชายทั้งสอง
“งั้นป่ะ เราไปนอนกันได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้คนบางคนจะไม่ยอมตื่นไปเรียน”
ยังไม่วายเหน็บน้องคนเล็กอีกต่างหาก
เช้าอากาศสดใส ทงเฮตื่นแต่เช้าเพื่อจะรอใครบางคนมารับไปเรียนด้วยกัน
แต่น่าแปลกที่วันนี้เลยเวลามานานแล้ว คิบอมกลับยังไม่มารับเขาอีก
หรือว่าเพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้คิบอมไม่ยอมมาเจอหน้าเขาอีก
ตอนนี้เข้ารู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร เพราะฮยอกแจอธิบายให้ฟังหมดแล้ว
ทงเฮรอนานแล้วจึงตัดสินใจเดินไปบ้านคิบอมเพื่อจะไปดูว่าคิบอมเป็นอะไรหรือเปล่า
เป็นเรื่องปกติที่ทงเฮจะเข้าบ้านคิบอมได้เพราะเขามีกุญแจ
เมื่อเปิดบ้านเข้ามา ก็เดินขึ้นไปบนห้องนอนคิบอมทันทีเปิดประตูเข้าไป
ก็พบว่าคิบอมกำลังนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องเลย ทงเฮได้โอกาสจึงเดินไปใกล้ๆ
ถือโอกาสมองหน้าคิบอมใกล้ๆอย่างพิจารณา
คนๆนี้ที่เขารักและเขาจะไม่ยอมเป็นตัวแทนของใครสำหรับคิบอมอีกแล้ว
ทงเฮจะเป็นทงเฮที่คิบอมรักเท่านั้น เมื่อมองนานจนเริ่มจะเบื่อหน้าหล่อๆนั่นแล้ว
คนซนก็เริ่มออกอาการมือไม้ไม่อยู่นิ่ง จับแก้มคนรักแล้วบีบไปมา
“อิอิ แก้มคิบอมนี่นุ่มจริงๆแฮะ”
บ่นคนเดียวเบาๆเลยไม่ทันสังเกตว่าคิบอมนั่นตื่นแล้ว
“อิอิ แก้มคิบอมนี่นุ่มจริงๆแฮะ”
บ่นคนเดียวเบาๆเลยไม่ทันสังเกตว่าคิบอมนั่นตื่นแล้ว
คนเจ้าเล่ห์ได้โอกาสคว้าเอวทงเฮให้ลงไปนอนบนเตียงโดยมีเขากอดอยู่
“อ่ะ คิบอมอ่า ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ปล่อยนะ”
ทงเฮดิ้นขลุกขลักไปมา แต่ยิ่งดิ้นคิบอมก็ยิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก
“ก็ตั้งแต่คนน่ารักมาดึงแก้มชั้นหน่ะสิ อย่างนี้ต้องทำโทษ”
ว่าแล้วก็จัดการหอมแก้มคนน่ารักไปเรียบร้อย
“แก้มทงเฮก็นุ่มเหมือนนะ ทั้งนุ่มทั้งหอมเลย ฮ่าๆ”
คิบอมพูดหลังจากจัดการคนน่ารักให้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว
“นี่คิบอมปล่อยได้แล้ว ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนเถอะสายแล้วนะ”
“ไม่เอาอ่ะวันนี้ขอเกเรสักวัน ถึงจะรีบอย่างไรก็คงไม่ทันเรียนอยู่ดี
“อ่ะ คิบอมอ่า ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ปล่อยนะ”
ทงเฮดิ้นขลุกขลักไปมา แต่ยิ่งดิ้นคิบอมก็ยิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก
“ก็ตั้งแต่คนน่ารักมาดึงแก้มชั้นหน่ะสิ อย่างนี้ต้องทำโทษ”
ว่าแล้วก็จัดการหอมแก้มคนน่ารักไปเรียบร้อย
“แก้มทงเฮก็นุ่มเหมือนนะ ทั้งนุ่มทั้งหอมเลย ฮ่าๆ”
คิบอมพูดหลังจากจัดการคนน่ารักให้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว
“นี่คิบอมปล่อยได้แล้ว ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนเถอะสายแล้วนะ”
“ไม่เอาอ่ะวันนี้ขอเกเรสักวัน ถึงจะรีบอย่างไรก็คงไม่ทันเรียนอยู่ดี
อีกอย่างชั้นยังปวดหัวอยู่เลยขอนอนพักสักวันนะ”
“อะไรกันงั้นปล่อยชั้นสิ ชั้นจะได้รีบไปเรียนเดี๋ยวจะไม่ทัน”
“ไม่ได้ วันนี้ทงเฮต้องอยู่กับชั้นเพราะนายเป็นสาเหตุให้ชั้นปวดหัว
“อะไรกันงั้นปล่อยชั้นสิ ชั้นจะได้รีบไปเรียนเดี๋ยวจะไม่ทัน”
“ไม่ได้ วันนี้ทงเฮต้องอยู่กับชั้นเพราะนายเป็นสาเหตุให้ชั้นปวดหัว
นายต้องอยู่เป็นยาของชั้น”
“ใครกันแน่ทำให้ปวดหัว ได้ข่าวว่านายเล่นกินเบียร์เป็นสิบๆกระป๋อง
“ใครกันแน่ทำให้ปวดหัว ได้ข่าวว่านายเล่นกินเบียร์เป็นสิบๆกระป๋อง
ใครบังคับนายกินมิทราบ”
ทงเฮมองหน้าอย่างหาเรื่อง ก็นะเขายังไม่ทำอะไรเลย
ทงเฮมองหน้าอย่างหาเรื่อง ก็นะเขายังไม่ทำอะไรเลย
คิบอมกินเบียร์ไปเองจะมาโทษเขาได้ไง
คิบอมยังกอดทงเฮอยู่ไม่ยอมปล่อย ทงเฮเองก็ไม่ได้ดิ้นรนหนีอ้อมกอดอบอุ่นนี้เช่นกัน
คิบอมยังกอดทงเฮอยู่ไม่ยอมปล่อย ทงเฮเองก็ไม่ได้ดิ้นรนหนีอ้อมกอดอบอุ่นนี้เช่นกัน
เขาเต็มใจที่จะให้คิบอมกอดเขาอย่างนี้ตลอดไป
“ทงเฮชั้นขอโทษนะที่คิดว่านายเป็นตัวแทนของฮยอกแจ
“ทงเฮชั้นขอโทษนะที่คิดว่านายเป็นตัวแทนของฮยอกแจ
แต่ตอนนี้ชั้นเข้าใจตัวเองแล้ว ว่านายก็คือนาย ฮยอกแจก็คือฮยอกแจ
ไม่มีใครแทนกันได้ และชั้นกับฮยอกก็เป็นได้แค่เพื่อนกัน
แต่ไปนี้ชั้นสัญญาว่าจะรักนาย และจะอยู่กับนายตลอดไป
แต่ไปนี้ชั้นสัญญาว่าจะรักนาย และจะอยู่กับนายตลอดไป
ไม่ให้นายเป็นเงาของใครอีกต่อไป
คิม คิบอมคนนี้ รักลี ทงเฮนะครับ”
พูดจบก็ดึงร่างบางของทงเฮมากอดอย่างสุดหวง
คิม คิบอมคนนี้ รักลี ทงเฮนะครับ”
พูดจบก็ดึงร่างบางของทงเฮมากอดอย่างสุดหวง
ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่อย่างนั้นด้วยความเพลียทำให้เผลอหลับไปทั้งคู่
“ไอ้บอมนะไอ้บอม จะไม่มาเรียนก็ไม่บอกกู
“ไอ้บอมนะไอ้บอม จะไม่มาเรียนก็ไม่บอกกู
แถมยังพาทงเฮขาดไปด้วยอีก เออไหนๆก็ไหนๆแล้ว
ไปหาพี่ซองมินที่ร้านดีกว่า”
คยูฮยอนบ่นเพื่อนทั้งสองที่พากันขาดเรียนทิ้งให้เขาไปเก้ออยู่คนเดียว
คยูฮยอนบ่นเพื่อนทั้งสองที่พากันขาดเรียนทิ้งให้เขาไปเก้ออยู่คนเดียว
มีหรือคนขยันอย่างคยูฮยอนจะเข้าเรียน ไม่มีทางซะหรอก
สู้ไปหาที่รักที่ร้านเค้กดีกว่า ยิ่งได้ข่าวมาว่าช้วงนี้มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้
หุ่นดีมีกล้ามมาที่ร้านบ่อยๆด้วย ไม่ได้การต้องไปทำคะแนนไว้ก่อน
“เฮ้ยยยยยยยยยยย แกเป็นใครมาจับมื่อพี่ซองมินได้อย่างไง ปล่อยนะเว่ย”
พอเข้ามาก็เจอแจ็คพ็อตเลย ไอ้กล้ามสกปรกนี่เป็นใครกัน กล้ามาจับมือพี่ซองมินของเขา
“อะไรกันคยูเอะอะโวยวายไปได้”
ดูสิพี่ซองมินยังหันมาดุเขาเลย ทำไมเป็นแบบนี้ ไอ้กล้ามโตนี่มันมีดีตรงไหน
“ดูเหมือนว่าคุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ”
คนกล้ามโตหันมาพูดกับคยูฮยอนอย่างสุภาพ แต่มีหรือคยูฮยอนจะพูดดีด้วย
“เข้าใจผิดไรว่ะเห็นอยู่ชัดๆว่ามึงแต๊ะอั๋งพี่ซองมิน”
“คยู!! มันเกินไปแล้วนะ คุณแทคฮยอนเขามาเรียนทำเค้ก
“เฮ้ยยยยยยยยยยย แกเป็นใครมาจับมื่อพี่ซองมินได้อย่างไง ปล่อยนะเว่ย”
พอเข้ามาก็เจอแจ็คพ็อตเลย ไอ้กล้ามสกปรกนี่เป็นใครกัน กล้ามาจับมือพี่ซองมินของเขา
“อะไรกันคยูเอะอะโวยวายไปได้”
ดูสิพี่ซองมินยังหันมาดุเขาเลย ทำไมเป็นแบบนี้ ไอ้กล้ามโตนี่มันมีดีตรงไหน
“ดูเหมือนว่าคุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ”
คนกล้ามโตหันมาพูดกับคยูฮยอนอย่างสุภาพ แต่มีหรือคยูฮยอนจะพูดดีด้วย
“เข้าใจผิดไรว่ะเห็นอยู่ชัดๆว่ามึงแต๊ะอั๋งพี่ซองมิน”
“คยู!! มันเกินไปแล้วนะ คุณแทคฮยอนเขามาเรียนทำเค้ก
เพื่อจะทำเค้กวันเกิดให้แฟนเขาต่างหาก”
“อ้าวเหรอ ก็ใครจะไปรู้เล่า ไม่เห็นพี่ซองมินจะสอนใครทำเค้กเลยนี่”
“ก็คุณแทคฮยอนเขามาขอร้องตั้งนาน
“อ้าวเหรอ ก็ใครจะไปรู้เล่า ไม่เห็นพี่ซองมินจะสอนใครทำเค้กเลยนี่”
“ก็คุณแทคฮยอนเขามาขอร้องตั้งนาน
ถ้าพี่ไม่สอนเขาแฟนเขาอาจจะไม่หายโกรธได้
วันนี้วันเกิดแฟนเขาด้วย”
ซองมินอธิบายให้คยูฮยอนฟังเบาๆ
วันนี้วันเกิดแฟนเขาด้วย”
ซองมินอธิบายให้คยูฮยอนฟังเบาๆ
เพราะกลัวว่าแทคฮยอนที่กำลังตั้งใจทำเค้กอยู่จะได้ยินเอา
นินทราลูกค้ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกว่าไหมหล่ะ
แล้วคยูฮยอนก็ต้องกลายเป็นลูกมือของซองมินและแทคฮยอน
แล้วคยูฮยอนก็ต้องกลายเป็นลูกมือของซองมินและแทคฮยอน
ในการทำเค้กวันเกิดของแฟนแทคฮยอนไปโดยปริยาย
เอ้าเรามาอวยพรวันเกิดให้เจ้าของวันเกิดกันเถอะ
จากคิเฮ:ขอให้เจ้าของวันเกิดมีความสุขมากๆนะครับ
จากซองมิน:ขอให่กินเค้กจากร้านผมให้อร่อยนะครับ
จากคยูฮยอน:ขอให้สุขภาพแข็งแรง อย่าเจ็บอย่าป่วยนะครับ
จากแทคฮยอน:ที่รักครับ ขอให้ตัวหายงอนเค้าได้แล้วนะ
เอ้าเรามาอวยพรวันเกิดให้เจ้าของวันเกิดกันเถอะ
จากคิเฮ:ขอให้เจ้าของวันเกิดมีความสุขมากๆนะครับ
จากซองมิน:ขอให่กินเค้กจากร้านผมให้อร่อยนะครับ
จากคยูฮยอน:ขอให้สุขภาพแข็งแรง อย่าเจ็บอย่าป่วยนะครับ
จากแทคฮยอน:ที่รักครับ ขอให้ตัวหายงอนเค้าได้แล้วนะ
เค้กนี้เค้าตั้งใจทำเพื่อตัวเองเลยนะ สมความปรารถนาทุกประการนะครับ
จากไรเตอร์:พี่สาวที่น่ารัก นี่เป็นสิ่งแรกที่น้องสาวคนนี้จะทำให้พี่สาว
เป็นของขวัญวันเกิดด้วย ไม่รู้ว่าพี่สาวจะชอบมันไหม อาจจะไม่สนุกอย่างที่หวัง
แต่น้องสาวก็พยายามสุดๆแล้ว ยังไงก็อ่านให้จบด้วยนะคะ
ขอให้พี่สาวเป็นที่รักของทุกคนอย่างนี้ตลอดไป รักพี่สาวนะ จุ๊บๆ
จากไรเตอร์:พี่สาวที่น่ารัก นี่เป็นสิ่งแรกที่น้องสาวคนนี้จะทำให้พี่สาว
เป็นของขวัญวันเกิดด้วย ไม่รู้ว่าพี่สาวจะชอบมันไหม อาจจะไม่สนุกอย่างที่หวัง
แต่น้องสาวก็พยายามสุดๆแล้ว ยังไงก็อ่านให้จบด้วยนะคะ
ขอให้พี่สาวเป็นที่รักของทุกคนอย่างนี้ตลอดไป รักพี่สาวนะ จุ๊บๆ